Ik heb een droom · Slachtoffers van de psychiatrie

Het is niet gebeurd…

Het is alsof ik langzaam ontwaak uit een diepe slaap. Een comateuze slaap waarin ik een rol speelde in een musical. Kira stond in het restaurant met een paar vriendinnen en zei tegen hen over mij: ‘Zij is zo’n geweldig mens.” Ik had haar geholpen. Mijn steun gegeven toen ze me vertelde over de verkrachtingen door haar broer en haar vader. Ze ging aangifte doen. Ik sloeg mijn armen om haar heen en zei: ‘Ik ben er voor je als je me nodig hebt.’

Ik weet niet waarom mijn gedachten terug gaan naar dat moment. Het was een paar maanden geleden. Het was zomer en ik weet nog dat ik toen dacht dat alles mogelijk in scene was gezet. Dat wij een rol speelden in een groot theaterstuk en onze levens straks vertolkt zouden worden in een spetterende musical waarin wij de hoofdrolspelers zouden zijn die nu ons verhaal vertelden. En dat verhaal zou een happy end krijgen. Wij zouden heldinnen zijn op het einde. Wij zouden anderen gered hebben, geholpen hebben. Wij zouden voorkomen dat meisjes misbruikt en verkracht werden. Wij beschermden hen.

Demie was vijftien jaar toen ze voor het eerst in aanraking kwam met een loverboy. Haar moeder vertelde me hoe het gebeurde. Hoe zij dingen ontdekte op de kamer van haar dochter. Hoe zij had geprobeerd om haar dochter te beschermen, maar dat haar dochter overal over loog. En hoe zij uiteindelijk in de gedwongen prostitutie terecht kwam bij een pooier maar zegt dat zij het vrijwillig doet. Ze is verslaafd geraakt aan de drugs. Het was een prachtig, intelligent meisje. Ooit. Nu is ze 23, te dik en haar haren zijn vettig terwijl ze over straat loopt op jacht naar klanten. Naar geld om in haar levensonderhoud te voorzien.

Haar moeder gaat eraan kapot. Maar er is niets dat zij kon doen om haar dochter eruit te halen. Dus belde zij in haar wanhoop een man met de naam John.  Expert mensenhandel noemt hij zichzelf.

Hij vroeg 15.000 euro om haar dochter uit de prostitutie te halen. En ondanks dat zij het geld eigenlijk niet kon missen gaf ze hem haar laatste geld. Hem en zijn secretaresse die met hem mee werkte aan zijn louche zaakjes.

Ik lees de mail nog eens terug van John aan deze moeder waarin hij haar liet weten dat haar dochter enige tijd was opgevangen in een veilige kliniek waarna zij volgens hem naar het buitenland was vertrokken om daar een nieuw leven te beginnen. Ver weg van de prostitutie. John en zijn secretaresse schreven de moeder dat haar dochter nu gelukkig is maar dat zij haar moeder nooit meer wil zien of spreken. En dat het geld overgemaakt moest worden.

15.000 euro

Voor twee dagen opvang in zijn eigen huis waarna hij haar weer terug liet gaan de prostitutie in. Waar ze tot op de dag van vandaag nog steeds in zit.

De moeder kwam erachter dat John en zijn secretaresse gelogen hadden en stuurde mij twee jaar later de bewijzen toe en vroeg mij om met John te gaan praten. Met de vraag of hij niet alsnog een poging wilde wagen om haar dochter uit de prostitutie te halen.

Dus ik lichtte Jan Hendriks in van het expertisecentrum mensenhandel en liet weten wat deze John had gedaan. Ik bracht Hendriks in contact met deze moeder met het verzoek om haar en haar dochter te gaan helpen.

Toen ik John belde en hem confronteerde met deze zaak kreeg ik te horen dat ik de rest van mijn leven over mijn schouders zou moeten kijken…

Uit het boek: “Vertel me waar de uitgang is.”

fairy by the river

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s