Slachtoffers van de psychiatrie

Ik ben de weg

Ik kijk nog een keer om. Terwijl twee politiemannen mij in mijn rug duwen en me bevelen om door te lopen. Nog één keer. “Paul!” schreeuw ik naar hem. “Ren!”. De agent met het korte blonde haar, slaat me hard in mijn gezicht. De wind snijdt langs mijn wangen en terwijl ik met mijn hand aan mijn gezicht voel, druppelt er een straaltje bloed langs mijn oog. Maar ik blijf omkijken. Ongerust. “Heeft hij me gehoord?”. Nog één keer kijk ik in zijn geschrokken ogen. Hij staat stil. Ik maak een beweging met mijn hoofd. “Weg Paul. Ga weg, alsjeblieft.” Ik fluister de woorden nu. En zie opeens dat hij me begrijpt. Hij draait zich om en rent weg. Ik slaak een zucht van verlichting.

Lopen!” beveelt de agent nog een keer en rukt hard aan mijn arm. Ik knik gedwee en begin te lopen. Bloed druppelt in mijn hals. Ik laat het voor wat het is. Naast mij en voor mij lopen nog meer mannen en vrouwen. Sommigen hebben een kind aan hun hand. Of dragen een baby. Allen dezelfde gele ster op hun jas. Ik weet waar de weg ons naar toe gaat brengen. Ik heb er over gehoord.

Ik ben de weg, de waarheid en het leven. ”

Ik ben de sharia, de weg naar de bron.”

weg

Uit het boek: “Vertel me waar de uitgang is.”

Advertisements

One thought on “Ik ben de weg

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s