Ik heb een droom

Ich habe es nicht gewusst. Uit het boek: ‘Zeg me waar de uitgang is’

Tijdens de Tweede Wereldoorlog liet mijn opa een Joodse man onderduiken, die gevlucht vrouw isoleerwas uit Duitsland. De naam van de Joodse onderduiker was Paul. Ik kende hem als een oudere man met een Duits accent dat hij nooit kwijt raakte. Een man die dagelijks in zijn slaapkamer de bijbel zat te lezen. Zijn Joodse vrouw Anna, kwam om in de gaskamers van Auschwitz. Mijn opa hield een trauma over aan die oorlog. Net zoals de Joodse Paul, die evenals mijn opa op latere leeftijd ptss kreeg. Ptss is een angststoornis met flashbacks. Dat zijn herbelevingen aan de trauma’s die je hebt meegemaakt. De paniek van mijn opa werd verkeerd gediagnosticeerd. De psychiaters zagen zijn paniek aan voor een manische stoornis en hij werd gedwongen opgenomen. Ik herinner me nog goed hoe hij vastgebonden werd op een brancard en meegenomen werd door verplegers in witte jassen om opgesloten te worden in een isoleercel. Waar hij kapot werd gemaakt. Op mijn twaalfde sprong hij voor de trein.
Op mijn achtentwintigste stond hij opeens in de woonkamer. Ik zag hem als een geest waar ik doorheen kon lopen. Maar de afbeelding van zijn lichaam was heel duidelijk te zien. Ondanks dat ik in eerste instantie schrok van zijn verschijning aan mij, heb ik sindsdien geluisterd naar alle boodschappen die hij mij vooral ‘s nachts kwam brengen. Hij werd mijn gids. De overleden man die mij de weg wees en mij vertelde dat ik verder moest gaan waar hij noodgedwongen mee moest stoppen: het bevrijden van mensen uit oorden waar zij tegen hun wil vastgehouden werden en werden gemarteld.

Op mijn achtste maakte ik voor het eerst contact met Anna. De Joodse vrouw die in Auschwitz omgekomen was. Toen nog te klein om te begrijpen wat zij mij werkelijk kwam vertellen, schreef ik het ene na het andere verhaal op. Dat niet over mij ging, maar over haar. Channelen betekent dat een overleden entiteit door jou heen praat. Ik stond voor de spiegel als klein meisje en zei: ‘Ik ben Anna.’ Zonder te weten waarom ik dat zei. Ze is nooit van mijn zijde geweken. Maar nog steeds begreep ik haar boodschap niet. Tot ik het verhaal las van Jolijn Santegoeds, woordvoerster van de stichting Mind Rights en de actiegroep Tekeer tegen de isoleer.
Jolijn is één van de vele slachtoffers van de psychiatrie. Zij werd op zestienjarige leeftijd twee jaar lang opgesloten in een isoleercel omdat zij suïcidaal was. Volgens het Verdrag van de Rechten van de Mens valt het isoleren van mensen onder marteling en mishandeling.
Jolijn ging met haar verhaal naar de VN, waarna Nederland een gele kaart kreeg van de Verenigde Naties wegens het schenden van de rechten van mensen in de psychiatrie. Dwang in de zorg is verboden. Dwang in de zorg is in strijd met de rechten van de mens. Twintig jaar heeft ze in haar eentje gestreden, vertelde ze mij. En straks ga ik haar vertellen dat ze zich al die tijd vergiste. Zij streed nooit alleen. Van gene zijde kreeg ze hulp. Ze streden al die tijd met haar mee.

 

Uit het boek: “Zeg me waar de uitgang is.”

door Monica Pellegrino

Het boek is binnenkort te bestellen via deze site. En jij bepaalt of je ook een rol speelt in dit verhaal. Teken de petitie Stop dwang in de zorg en help ons om een einde te maken aan deze Middeleeuwse praktijken.

Advertisements

3 thoughts on “Ich habe es nicht gewusst. Uit het boek: ‘Zeg me waar de uitgang is’

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s